O sobie samej
Na co dzień jestem inżynierem, więc żyję w świecie logiki, tabelek i procesów, które powinny działać przewidywalnie. Może właśnie dlatego pisanie okazało się dla mnie czymś tak odkrywczym. Przypominam sobie, że naprawdę dobrze jest pisać – tak po prostu, bez planu, bez presji, dla samej radości tworzenia.
Lubię sielskie życie, miękkie światło poranków, ładne zdjęcia łapiące to, co ulotne. Lubię ludzi, którzy nie boją się mówić szeptem. Ale przede wszystkim kocham historie, które pojawiają się znienacka – wtedy wyobrażam sobie, że one podchodzą bliżej tylko po to, by sprawdzić, czy je zauważę.
Marzę, żeby kiedyś zamieszkać za kołem podbiegunowym. Tam, gdzie cisza ma własny rytm, a lato pozwala pisać i czytać całą noc, bez końca – jakby czas na chwilę zapominał o swoim obowiązku.
Ani, nie Annie. Za to, że przeżyła ze mną wszystkie wersje tej historii.
